Bülbül ile Baykuş

Bülbül ile Baykuş Masal Özeti

Bu masal, elindekinin değerini bilmenin önemini anlatan öğretici bir hayvan masalıdır. Aç olan baykuşun yakaladığı bülbülü bırakmak istememesiyle gelişen masalda, açgözlülük yapmadan eldeki fırsatın kıymetini bilmek gerektiği vurgulanmaktadır. Çocuklar için hazırlanan bu kısa ve anlamlı masal; kanaatkârlık, akıllı düşünme ve hayat dersleri üzerine etkileyici bir anlatım sunmaktadır.

Bülbül ile Baykuş Masalı

Bir varmış bir yokmuş. Uzak bir ormanda, yaşlı bir meşe ağacının dalına bir bülbül konmuş. Tatlı sesiyle öyle güzel şakıyormuş ki, bütün orman onu dinlermiş. O sırada ağacın kovuğunda yaşayan baykuş, bülbülün sesini duymuş.

— Ne hoş bir ses bu böyle, demiş kendi kendine. Üstelik karnım da çok aç. Şu bülbülü yakalarsam açlığımı gideririm.

Baykuş sessizce kanat çırpmış, gece karanlığının arasından süzülüp bir anda bülbülün üzerine atılmış. Pençeleriyle onu sıkıca yakalamış.

Bülbül korkuyla çırpınmış:

— Ne olur bırak beni baykuş kardeş, demiş. Ben küçücük bir kuşum. Benden sana ne kadar fayda gelir ki? Etim ne budum ne… Sen git daha iri kuşlar avla, karnını güzelce doyur.

Baykuş gözlerini kısıp hafifçe gülmüş:

— Beni kandıramazsın bülbül, demiş. Elimdeki avı bırakıp da henüz görmediğim başka avların peşine düşemem. Ya bulamazsam? İnsan da kuş da elindekinin kıymetini bilmeli. Çoğunu isterken azı da kaçırmamalı.

Böyle demiş baykuş. Ormanın derin sessizliğinde gece yeniden sakinleşmiş. O günden sonra da herkes şu sözü hatırlamış:

“Eldeki nimeti küçümseyip daha fazlasını arayan, bazen elindekini de kaybeder.”